I Algebra liniowa z geometrią 1

Rozdział 8 Reprezentacja macierzowa

SŁOWA KLUCZOWE ROZDZIAŁU macierz odwzorowania liniowego ◇ macierze podobne ◇ ślad iloczynu ◇ ślad macierzy podobnych Reprezentacja odwzorowania liniowego.

8.1 Macierz odwzorowania liniowego

Lemat 8.1.

Niech L:Fn⟶Fm będzie odwzorowaniem liniowym. Istnieje taka macierz A∈Mm×n⁢(F), że

L⁢(v)=A⁢v,v∈𝔽n.

Ponadto,

A=[L⁢(e1)…L⁢(en)].
Dowód.

Definiujemy wektory

ai=L⁢(ei),i=1,…,n

oraz macierz A:=[a1…an]. Niech v=x1⋅e1+…+xn⋅en będzie dowolnym wektorem w 𝔽n. Wtedy

L⁢(v) =x1⋅L⁢(e1)+…+xn⋅L⁢(en)
=x1⋅a1+…+xn⋅an
=A⁢v.

∎

Definicja 8.1.

Macierz standardowa odwzorowania liniowego

Niech L:𝔽n⟶𝔽m będzie odwzorowaniem liniowym. Macierz

A=[L⁢(e1)…L⁢(en)]

nazywamy macierzą odwzorowania liniowego L w bazach standardowych lub macierzą standardową L.

Przykład 8.1.

Niech L:ℝ3⟶ℝ2 będzie odwzorowaniem liniowym danym przez

L⁢([x1,x2,x3]T)=[x1-x2+x3,2⁢x2+3⁢x3]T.

Wtedy

L⁢([1,0,0]T)=[1,0]T,L⁢([0,1,0]T)=[-1,2]T,L⁢([0,0,1]T)=[1,3]T,

czyli macierz standardowa odwzorowania L jest równa

A=[1-11023].
  • U

    Załóżmy, że L:ℝn⟶ℝm, G:ℝm⟶ℝk. Niech A∈Mm×n⁢(ℝ) będzie standardową reprezentacją macierzową dla L, a B∈Mk×m⁢(ℝ) dla G. Wtedy B⁢A∈Mk×n⁢(ℝ) jest reprezentacją macierzową dla G∘L:ℝn⟶ℝk. Rzeczywiście niech C∈Mk×n⁢(ℝ) będzie macierzową reprezentacją odwzorowania G∘L:ℝn⟶ℝk. Z definicji, C=[c1…cn], gdzie ci=(G∘L)⁢(ei) dla i=1,…,n. Zauważmy, że

    ci =(G∘L)⁢(ei)
    =G⁢(L⁢(ei))=G⁢(ai)
    =G⁢(a1⁢i⋅e1+…+am⁢i⋅em)
    =a1⁢i⋅G⁢(e1)+…+am⁢i⋅G⁢(em)
    =a1⁢i⋅b1+…+am⁢i⋅bm=B⁢ai,

    czyli ci jest i-tą kolumną macierzy B⁢A.

Uogólnimy powyższą konstrukcję macierzy skojarzonej z odwzorowaniem liniowym. Niech V będzie przestrzenią wektorową wymiaru n i niech W będzie przestrzenią wektorową wymiaru m. Ustalmy bazę

v1,…,vn

dla przestrzeni V oraz bazę

w1,…,wm

dla przestrzeni W. Dla wektora

v=x1⋅v1+…+xn⋅vn

wektor

x=[x1,…,xn]T∈𝔽n

zadaje współrzędne wektora v w bazie v1,…,vn. Pokażemy, że istnieje (jedyna) taka macierz A∈Mm×n⁢(𝔽), że

A⁢x=y

wtedy i tylko wtedy, gdy

L⁢(v)=y1⋅w1+y2⋅w2+…+yn⋅wm

dla każdego v∈V, czyli y jest wektorem współrzędnych L⁢(v) w bazie w1,…,wm.

Istnieją wyznaczone jednoznacznie takie skalary ai⁢j, że

L⁢(vj)=a1⁢j⋅w1+a2⁢j⋅w2+…+am⁢j⋅wm,1≤j≤n.

Wektor

aj=[a1⁢j,a2⁢j,…,am⁢j]T∈𝔽m,j=1,…,n

zadaje współrzędne wektora L⁢(vj) w bazie w1,…,wm dla W.

Definicja 8.2.

Macierz odwzorowania liniowego

Macierz A=[a1…an]∈Mm×n⁢(𝔽) nazywamy macierzą odwzorowania liniowego L:V⟶W w bazach v1,…,vn dla V oraz w1,…,wm dla W, jeśli

aj=[a1⁢j,a2⁢j,…,am⁢j]T∈𝔽m,

gdzie

L⁢(vj)=a1⁢j⋅w1+a2⁢j⋅w2+…+am⁢j⋅wm,1≤j≤n.
Wniosek 8.1.

Niech x=[x1,…,xn]T∈Fn, y=[y1,…,ym]T∈Fm. Następujące warunki są równoważne:

  • (1)

    v=x1⋅v1+…+xn⋅vn i L⁢(v)=y1⋅w1+…+ym⋅wm,

  • (2)

    A⁢x=y.

Dowód.

Wystarczy zauważyć, że

L⁢(v) =L⁢(x1⋅v1+…+xn⋅vn)
=∑j=1nxj⁢L⁢(vj)
=∑j=1nxj⁢(∑i=1mai⁢j⁢wi)
=∑i=1m(∑j=1nai⁢j⁢xj)⁢wi.

∎

Wniosek 8.2.

Załóżmy, że v1,…,vn jest bazą V i L:V→V jest odwzorowaniem liniowym. Niech A∈Mn×n⁢(F) będzie macierzą odwzorowania L w bazie v1,…,vn. Następujące warunki są równoważne

  • (1)

    v=x1⋅v1+…+xn⋅vn i L⁢(v)=y1⋅v1+…+xn⋅vn,

  • (2)

    A⁢x=y.

Oznacza to, że macierz A przekształca współrzędne wektora v w bazie v1,…,vn na współrzędne wektora L⁢(v) w tej bazie.

  • U

    Zauważmy, że jeżeli v1,…,vn oraz w1,…⁢wn są bazami przestrzeni V, to macierz przejścia S od bazy v1,…,vn do bazy w1,…⁢wn jest macierzą odwzorowania identycznościowego na V w tych bazach.

  • U

    Popatrzmy na konstrukcję macierzy odwzorowania liniowego jeszcze trochę inaczej. Niech v1,…,vn będzie bazą dla V oraz w1,…,wm bazą dla W. Rozważmy izomorfizmy

    R:V∋x1⋅v1+…+xn⋅vn⟼[x1,…,xn]T∈ℝn,
    S:W∋y1⋅v1+…+ym⋅vm⟼[y1,…,ym]T∈ℝm,

    czyli przykładowo R⁢(v) jest wektorem współrzędnych v w bazie v1,…,vn.

    Dla odwzorowania liniowego L:V→W możemy rozważyć odwzorowanie liniowe

    S∘L∘R-1:ℝn→ℝm.

    Zobaczmy jak wygląda jego macierz w bazach standardowych. Mamy

    (S∘L∘R-1)⁢(ei) =(S∘L)⁢(vi)
    =S⁢(L⁢(vi)),

    czyli i-ta kolumna tej macierzy to współrzędne wektora L⁢(vi) w bazie w1,…,wn.

Przykład 8.2.

Niech P1 będzie przestrzenią wielomianów stopnia co najwyżej 1. Rozważmy odwzorowanie liniowe

L:P1∋a+b⁢x⟼(a+b)⁢x∈P1.

Znajdziemy jego macierz A w bazie 1-x,1+x. Ponieważ

L⁢(1-x)=0=0⋅(1-x)+0⋅(1+x),
L⁢(1+x)=2⁢x=(-1)⋅(1-x)+1⋅(1+x),

więc

A=[0-101].
Lemat 8.2.

Niech L:Fn⟶Fm będzie odwzorowaniem liniowym. Jeśli

A=[a1…an]

jest macierzą L w bazach u1,…,un dla Fn i b1,…,bm dla Fm, to

aj=B-1⁢L⁢(uj),j=1,…,n

gdzie B=[b1…bm].

Dowód.

Z definicji

L⁢(uj)=a1⁢j⋅b1+…+am⁢j⋅bm=B⁢aj.

∎

Wniosek 8.3.

Niech L:Rn⟶Rm będzie odwzorowaniem liniowym. Jeśli

A=[a1…an]

jest macierzą L w bazach u1,…,un dla Rn i b1,…,bm dla Rm oraz B=[b1…bm], to macierze [BL⁢(u1)…L⁢(un)] i [IA] są wierszowo równoważne.

Dowód.

Macierze

[BL⁢(u1)…L⁢(un)],B-1⁢[BL⁢(u1)…L⁢(un)]

są wierszowo równoważne. Teza zachodzi, bo

B-1⁢[BL⁢(u1)…L⁢(un)] =[IB-1⁢L⁢(u1)…B-1⁢L⁢(un)]
=[IA].

∎

Przykład 8.3.

Rozważmy odwzorowanie liniowe L:ℝ2⟶ℝ3 dane wzorem

L⁢[x1,x2]T=[x2,x1+x2,x1-x2]T.

Znajdziemy jego reprezentację macierzową A w bazach u1=[1,2]T, u2=[3,1]T oraz

b1=[1,0,0]T,b2=[1,1,0]T,b3=[1,1,1]T.

Ponieważ L⁢(u1)=[2,3,-1]T i L⁢(u2)=[1,4,2]T, więc rozważamy macierz

[1112101134001-12].

Sprowadzamy ją łatwo (poprzez dozwolone operacje na wierszach) do postaci

[100-1-301042001-12].

czyli

A=[-1-342-12].

8.2 Macierze podobne

Rozważmy odwzorowanie liniowe L:𝔽2⟶𝔽2. Reprezentacja macierzowa A dla L w bazie standardowej e1,e2 (w dziedzinie i przeciwdziedzinie) ma postać

A=[a1a2],a1=L⁢(e1),a2=L⁢(e2).

Rozważmy teraz inną bazę u1,u2 w ℝ2. Znajdziemy reprezentację B odwzorowania L w tej bazie. W tym celu musimy znaleźć współrzędne wektorów L⁢(u1) i L⁢(u2) w bazie u1, u2, bo z definicji bi⁢j są zadane przez równości

L⁢(u1)=b11⋅u1+b21⋅u2,L⁢(u2)=b12⋅u1+b22⋅u2.

Współrzędne wektora L⁢(u1) w bazie standardowej e1,e2 są równe

L⁢(u1)=A⁢u1.

Jak już wiemy jego współrzędne w bazie u1,u2 są dane przez

U-1⁢A⁢u1,U=[u1u2].

Analogicznie współrzędne wektora L⁢(u2)=A⁢u2 w bazie u1,u2 są równe U-1⁢A⁢u2. Z definicji reprezentacji macierzowej mamy

B=[U-1⁢A⁢u1U-1⁢A⁢u2].

Z kolei [U-1⁢A⁢u1U-1⁢A⁢u2]=U-1⁢A⁢U z definicji mnożenia macierzy, więc

B=U-1⁢A⁢U.
Twierdzenie 8.1 (Reprezentacja macierzowa w różnych bazach).

Załóżmy, że V jest przestrzenią wektorową wymiaru n oraz v1,…,vn i w1,…,wn są bazami V. Niech

  • •

    L:V⟶V będzie odwzorowaniem liniowym,

  • •

    S będzie macierzą przejścia od bazy w1,…,wn do bazy v1,…,vn,

  • •

    A∈Mn×n⁢(𝔽) będzie reprezentacją L w bazie v1,…,vn,

  • •

    B∈Mn×n⁢(𝔽) będzie reprezentacją L w bazie w1,…,wn.

Wtedy

B=S-1⁢A⁢S.

Dowód.

Dla wektora x=[x1,…,xn]T∈𝔽n rozważmy wektor

v=x1⋅w1+…+xn⋅wn∈V.

Z definicji macierzy przejścia S dla wektora y=S⁢x∈ℝn mamy

v=y1⋅v1+…+yn⋅vn.

Ponadto, A⁢y zadaje współrzędne L⁢(v) w bazie v1,…,vn oraz B⁢x zadaje współrzędne L⁢(v) w bazie w1,…,wn. Stąd

S-1⁢A⁢y=B⁢x,

czyli S-1⁢A⁢S⁢x=B⁢x dla każdego x∈𝔽n, więc S-1⁢A⁢S=B.

∎

Definicja 8.3.

Macierze podobne

Niech A,B∈Mn×n⁢(𝔽). Mówimy, że B jest podobna do A, jeśli istnieje taka macierz nieosobliwa S∈Mn×n⁢(𝔽), że

B=S-1⁢A⁢S.

Podobieństwo macierzy jest relacją równoważności w Mn×n⁢(𝔽).

Wniosek 8.4 (Ślad iloczynu macierzy).

Dla dowolnych macierzy A∈Mn×k⁢(F) i B∈Mk×n⁢(F) mamy

tr⁢(A⁢B)=tr⁢(B⁢A).

W szczególności,

tr⁢(A)=tr⁢(S-1⁢A⁢S)

dla dowolnej macierzy nieosobliwej S∈Mn×n⁢(F) i A∈Mn×n⁢(F).

Dowód.

Ślad macierzy kwadratowej jest sumą wyrazów na głównej przekątnej. Z definicji iloczynu macierzy mamy

tr⁢(A⁢B) =∑j=1n(AB)j⁢j=∑j=1n(a(j)T|bj)
=∑j=1n(∑i=1kaj⁢i⁢bi⁢j)
=∑j=1n∑i=1kaj⁢i⁢bi⁢j=∑i=1k(∑j=1nbi⁢j⁢aj⁢i)
=∑i=1k(b(i)T|ai)=∑i=1k(BA)i⁢i
=tr⁢(B⁢A).

Jeśli B=S-1⁢A⁢S, to

tr⁢B =tr⁢(S-1⁢A)⁢S
=tr⁢S⁢(S-1⁢A)
=tr⁢A.

∎

Pozwala to nam zdefiniować ślad odwzorowania liniowego L:V⟶V przestrzeni skończenie wymiarowej V jako ślad macierzy A odwzorowania L w dowolnej bazie dla V.

  • U

    Przypuśćmy, że L:Mn×n⁢(𝔽)⟶𝔽 jest takim odwzorowaniem liniowym, że

    L⁢(A⁢B)=L⁢(B⁢A),A,B∈𝔽.

    Pokażemy, że istnieje taka λ∈𝔽, że

    L⁢(A)=λ⁢tr⁢A,A∈Mn×n⁢(𝔽).

    Niech Ej⁢i (i,j∈{1,…,n}) będzie bazą standardową Mn×n⁢(𝔽), czyli na przecięciu j-tego wiersza oraz i-tej kolumny jest 1, a pozostałe wyrazy są równe 0. Zauważmy, że

    El⁢k⁢Ej⁢i=δk⁢j⁢El⁢i,i,j,k,l∈{1,…,n}.

    Stąd dla i≠j mamy

    L⁢(Ej⁢i) =L⁢(Ej⁢j⁢Ej⁢i)
    =L⁢(Ej⁢i⁢Ej⁢j)
    =L⁢(0)
    =0

    oraz

    L⁢(Ei⁢i) =L⁢(Ei⁢1⁢E1⁢i)
    =L⁢(E1⁢i⁢Ei⁢1)
    =L⁢(E11).

    Dla λ=L⁢(E11) mamy więc

    L⁢(Ej⁢i)=δj⁢i⁢λ,i,j∈{1,…,n}.

    Ponieważ dla A=[aj⁢i] mamy A=∑i,j=1naj⁢i⁢Ej⁢i, więc

    L⁢(A) =∑i,j=1naj⁢i⁢L⁢(Ej⁢i)
    =∑i,j=1naj⁢i⁢δj⁢i⁢λ
    =∑i=1nai⁢i⁢λ
    =λ⁢tr⁢A.

Dowód poniższego twierdzenia jest bardzo podobny do dowodu Twierdzenia 8.1.

Twierdzenie 8.2.

Załóżmy, że

  • •

    u1,…,up i u1′,…,up′ są bazami przestrzeni wektorowej U,

  • •

    v1,…,vq i v1′,…,vq′ są bazami przestrzeni wektorowej V,

  • •

    L:U⟶V jest odwzorowaniem liniowym,

  • •

    A jest macierzą L w bazach u1,…,up i v1,…,vq,

  • •

    A′ jest macierzą L w bazach u1′,…,up′ i v1′,…,vq′,

  • •

    P jest macierzą przejścia od bazy u1,…,up do bazy u1′,…,up′,

  • •

    Q jest macierzą przejścia od bazy v1,…,vq do bazy v1′,…,vq′.

Wtedy

A=Q-1⁢A′⁢P.
  • 𝗧𝗘𝗦𝗧→

    Oceń prawdziwość zdań:

    • –

      Jeśli A i B są reprezentacjami odwzorowań liniowych L,G:ℝn→ℝn w bazie standardowej, to istnieje taka macierz nieosobliwa S, że S-1⁢A⁢S=B.

    • –

      Reprezentacją macierzową odwzorowania identycznościowego jest w dowolnej bazie macierz identycznościowa.

    • –

      Odwzorowanie L:ℝ2∋[x,y]T↦[y,x+y]T∈ℝ2, to L ma w pewnej bazie reprezentację

      [1212].
    • –

      Jeśli L:ℝn⟶ℝn jest izomorfizmem i A jest jego reprezentacją w pewnej bazie, to A jest nieosobliwa.

⟵

8.3 Pouczający przykład

Zobrazujemy wprowadzone pojęcia na przykładzie przestrzeni ℝ∞ i pewnej jej podprzestrzeni. Przypomnijmy, że

ℝ∞={(x1,x2,x3,…):xi∈ℝ},

jest przestrzenią wektorową wszystkich ciągów o wyrazach rzeczywistych z działaniami

(x1,x2,x3,…)+(y1,y2,y3,…)=(x1+y1,x2+y2,x3+y3,…),
t⋅(x1,x2,x3,…)=(t⁢x1,t⁢x2,t⁢x3,…).

Dla liczby naturalnej n≥1 definiujemy

ℝn∞={(x1,x2,x3,…)∈ℝ∞:∀i>n⁢xi=0}.

Są to podprzestrzenie wektorowe przestrzeni ℝ∞ oraz

ℝ1∞⊂ℝ2∞⊂ℝ3∞⊂…

Odwzorowanie liniowe

Ln:ℝn∞∋(x1,…,xn,0,0,…)⟼[x1,…,xn]T∈ℝn

jest izomorfizmem. W szczególności, dim⁢ℝn∞=n, czyli przestrzeń ℝ∞ zawiera podprzestrzeń wymiaru n dla dowolnej liczby naturalnej.

Zbiór

ℝ0∞:=⋃n=1∞ℝn∞

jest również podprzestrzenią wektorową przestrzeni ℝ∞. Składa się ona z wszystkich ciągów, które mają tylko skończenie wiele niezerowych wyrazów. Naturalnie zdefiniowany nieskończony zbiór wektorów

e1,e2,e3,…,en,…∈ℝ0∞

składa się z wektorów liniowo niezależnych. Jest on bazą dla ℝ0∞, ale nie jest bazą dla ℝ∞. Przestrzeń ℝ∞ nie ma przeliczalnej bazy.

Dla niezerowej liczby rzeczywistej a∈ℝ∖{0} definiujemy ciąg xa∈ℝ∞ przez

xa=(a,a2,a3,…).

Uzasadnimy, że każdy skończony podzbiór zbioru (równolicznego z ℝ)

{xa:a∈ℝ∖{0}}

jest zbiorem wektorów liniowo niezależnych.

Rozważmy odwzorowanie liniowe (przesunięcie) σ:ℝ∞→ℝ∞ zdefiniowane wzorem

σ⁢((x1,x2,x3,…))=(x2,x3,x4,…).

Zauważmy, że

σ⁢(xa)=a⋅xa.

Niech a1,…,an∈ℝ∖{0} będą różnymi liczbami rzeczywistymi. Pokażemy, że wektory xa1,…,xan∈ℝ∞ są liniowo niezależne. Przypuśćmy, że maksymalna liczba wektorów liniowo niezależnych spośród nich jest równa 1≤r<n. Możemy założyć, że xa1,…,xar są liniowo niezależne. Z określenia r wynika, że xa1,…,xar,xar+1 są liniowo zależne, czyli

xar+1=t1⋅xa1+…+tr⋅xar

dla pewnych t1,…,tr∈ℝ. Stąd

ar+1⋅xar+1=σ⁢(xar+1)=t1⁢a1⋅xa1+…+tr⁢ar⋅xar,

więc

0=t1⁢(a1-ar+1)⋅xa1+…+tr⁢(ar-ar+1)⁢xar.

Ponieważ xa1,…,xar są liniowo niezależne oraz ai≠ar+1, więc t1=…=tr=0. Prowadzi to do sprzeczności, bo xar+1≠0.

Przyglądnijmy się jeszcze odwzorowaniu σ.

Rozważmy odwzorowanie liniowe σ0:ℝ∞⟶ℝ∞ zdefiniowane wzorem

σ0⁢((x1,x2,x3,…))=(0,x1,x2,x3,x4,…).

Zauważmy, że

σ∘σ0⁢((x1,x2,x3,…))=((x1,x2,x3,…)),

czyli

σ∘σ0=idℝ∞.

W szczególności, σ jest epimorfizmem i σ0 jest monomorfizmem. Żadne z nich nie jest izomorfizmem. Jądro ker⁢σ jest 1-wymiarowe, bo

ker⁢σ=ℝ1∞.

Z drugiej strony, σ0 nie jest epimorfizmem, bo

ℝ1∞⊄im⁢σ0.

Zbadamy teraz jeszcze jedną podprzestrzeń wektorową przestrzeni ℝ∞. Powiemy, że ciąg

x=(x1,x2,x3,…)∈ℝ∞

jest typu Fibonacciego, gdy

xn+1=xn-1+xn,n≥2.

Przypomnijmy, że klasyczny ciąg Fibonacciego

F=(F1,F2,F3,…)=(0,1,1,2,3,5,8,13,…)

otrzymujemy przyjmując x1=0 i x2=1.

Niech ℱ⊂ℝ∞ będzie zbiorem wszystkich ciągów typu Fibonacciego. Jest to podprzestrzeń wektorowa przestrzeni ℝ∞. Pokażemy, że jest ona izomorficzna z ℝ2. Szukanym izomorfizmem jest odwzorowanie L:ℱ⟶ℝ2 dane przez

L⁢((x1,x2,x3,…))=[x1,x2]T∈ℝ2.

Odwzorowanie odwrotne przypisuje wektorowi [x1,x2]T∈ℝ2 ciąg Fibonacciego o dwóch pierwszych wyrazach x1,x2.

Bazie standardowej e1=[1,0]T, e2=[0,1]T∈ℝ2 odpowiada przez izomorfizm L baza ℱ złożona z ciągów

F′=(1,0,1,1,2,3,…),F=(0,1,1,2,3,…).

Ponadto, dla ciągu (x1,x2,x3,…)∈ℱ mamy

(x1,x2,x3,…)=x1⋅F′+x2⋅F.

Zauważmy, że

σ⁢(F′)=F,F′=σ⁢(F)-F,

czyli

(x1,x2,x3,…)=x1⋅(σ⁢(F)-F)+x2⋅F

dla dowolnego ciągu x=(x1,x2,x3,…)∈ℱ. Rozważmy ciąg xk=σk⁢(F) dla k≥1. Z definicji odwzorowania przesunięcia wynika, że n-ty wyraz ciągu xk jest równy

xnk=(σk⁢(F))n=Fn+k.

Ponieważ

x1k=Fk+1,x2k=Fk+2,

więc

σk⁢(F)=Fk+1⋅(σ⁢(F)-F)+Fk+2⋅F,

czyli otrzymujemy równość

Fn+k=Fk+1⁢(Fn+1-Fn)+Fk+2⁢Fn.

Zastanówmy się teraz, czy w przestrzeni ℱ leży jakiś ciąg geometryczny (1,q,q2,q3,…)? Sprawdzamy, że musi zachodzić warunek q2=q+1, czyli jest tak dla

q1=1+52,q2=1-52.

Ponieważ wektory [1,q1]T, [1,q2]T∈ℝ2 są liniowo niezależne, więc ciągi

x=(1,q1,q12,…),y=(1,q2,q22,…)

tworzą bazę dla ℱ. Zapiszmy ciąg Fibonacciego w tej bazie. Szukamy takich liczb rzeczywistych a,b∈ℝ, że

F=a⋅x+b⋅y.

Liczby a,b spełniają układ równań

a+b=1,a⁢q1+b⁢q2=1.

Jego jedynym rozwiązaniem są

a=15,b=-15.

Ostatecznie

Fn=q1n-q2n5.