I Algebra liniowa z geometrią 1

Rozdział 9 Suma prosta

SŁOWA KLUCZOWE ROZDZIAŁU suma algebraiczna podprzestrzeni ◇ suma prosta ◇ macierze blokowe ◇ podprzestrzenie niezmiennicze ℝ3=U⊕V.
Definicja 9.1.

Suma algebraiczna i suma prosta

Załóżmy, że V jest przestrzenią wektorową nad ciałem 𝔽. Niech U1,U2⊂V będą podprzestrzeniami wektorowymi V. Definiujemy sumę algebraiczną U1,U2 jako

U1+U2={u1+u2:ui∈Ui,i=1,2}

Wtedy U1+U2 jest podprzestrzenią wektorową V. Mówimy, że V jest sumą prostą U1 oraz U2 , jeśli zachodzą warunki

V=U1+U2,U1∩U2={0}.

Piszemy wtedy, że V=U1⊕U2.

Wniosek 9.1.

Dla podprzestrzeni U1,U2⊂V przestrzeni wektorowej V następujące warunki są równoważne

  • (i)

    V=U1⊕U2,

  • (ii)

    Dowolny wektor v∈V można jednoznacznie przedstawić w postaci

    v=v1+v2,

    gdzie vi∈Ui dla i=1,2.

Dowód.

Załóżmy, że V=U1⊕U2 i niech v∈V. Ponieważ V=U1+U2, więc istnieją takie wektory vi∈Ui (i=1,2), że v=v1+v2. Pokażemy, że takie przedstawienie jest jednoznaczne. Przypuśćmy, że

v=v1+v2=u1+u2,

dla pewnych ui∈Ui. Wtedy

v1-u1⏟∈U1=u2-v2⏟∈U2∈U1∩U2={0},

czyli v1=u1 oraz v2=u2.

Załóżmy teraz, że zachodzi warunek (ii). Wtedy oczywiście V=U1+U2. Pokażemy, że U1∩U2={0}. Niech v∈U1∩U2. Wtedy

v=0⏟∈U1+v⏟∈U2=v⏟∈U1+0⏟∈U2,

czyli z jednoznaczności w warunku (ii) wynika, że v=0. ∎

Przykład 9.1.

Rozważmy przestrzeń wektorową M2×2⁢(ℝ) i jej dwie podprzestrzenie wektorowe

Sym2⁢(ℝ)={A∈M2×2⁢(ℝ):A=AT},Asym2⁢(ℝ)={A∈M2×2⁢(ℝ):A=-AT}.

Wtedy

Sym2⁢(ℝ)∩Asym2⁢(ℝ)={0},Sym2⁢(ℝ)+Asym2⁢(ℝ)=M2×2⁢(ℝ),

czyli

M2×2⁢(ℝ)=Sym2⁢(ℝ)⊕Asym2⁢(ℝ)
Przykład 9.2.

Niech F⁢(ℝ,ℝ) będzie przestrzenią wektorową funkcji f:ℝ⟶ℝ. Rozważmy podprzestrzeń Fo⁢(ℝ,ℝ) funkcji nieparzystych i podprzestrzeń Fe⁢(ℝ,ℝ) funkcji parzystych. Sprawdzimy, że

F⁢(ℝ,ℝ)=Fe⁢(ℝ,ℝ)⊕Fo⁢(ℝ,ℝ).

Jeśli f∈F⁢(ℝ,ℝ), to

f⁢(x)=12⁢(f⁢(x)+f⁢(-x))⏟∈Fe⁢(ℝ,ℝ)+12⁢(f⁢(x)-f⁢(-x))⏟∈Fo⁢(ℝ,ℝ),

czyli

F⁢(ℝ,ℝ)=Fe⁢(ℝ,ℝ)+Fo⁢(ℝ,ℝ).

Jeśli f∈Fe⁢(ℝ,ℝ)∩Fo⁢(ℝ,ℝ), to dla x∈ℝ mamy

f⁢(x)=f⁢(-x)=-f⁢(x),

więc f⁢(x)=0. W konsekwencji,

Fe⁢(ℝ,ℝ)∩Fo⁢(ℝ,ℝ)={0}.

Możemy to pojęcie uogólnić na większą liczbę podprzestrzeni U1,…,Uk.

Definicja 9.2.

Niech U1,…,Uk⊂V będą podprzestrzeniami wektorowymi V. Mówimy, że V jest sumą prostą podprzestrzeni U1,…,Un tzn.

V=U1⊕…⊕Vk

jeśli każdy wektor v∈V można jednoznacznie przedstawić w postaci sumy

v=u1+…+uk,

gdzie ui∈Ui dla i=1,…,k.

Wniosek 9.2.

Niech U1,U2⊂V będą podprzestrzeniami przestrzeni wektorowej V. Załóżmy, że v1,…,vk jest bazą U1 oraz vk+1,…,vn jest bazą U2. Następujące warunki są równoważne

  • (1)

    V=U1⊕U2,

  • (2)

    v1,…,vn jest bazą V.

W szczególności, jeśli dim⁢V<∞, to V=U1⊕U2 wtedy i tylko wtedy, gdy

dim⁢V=dim⁢U1+dim⁢U2,U1∩U2={0}.

Dowód.

Załóżmy, że V=U1⊕U2. Wtedy span⁢{v1,…,vn}=V, bo V=U1+U2. Wektory v1,…,vn są liniowo niezależne, bo jeśli

x1⋅v1+…+xk⋅vk+xk+1⋅vk+1+…⁢xn⋅vn=0,

to

x1⋅v1+…+xk⋅vk⏟∈U1=-(xk+1⋅vk+1+…⁢xn⋅vn)⏟∈U2∈U1∩U2={0},

czyli z założenia o bazach dla U1 i U2 mamy, że x1=…=xk=0 oraz xk+1=…=xn=0.

Jeśli v1,…,vn jest bazą dla V, to każdy wektor v∈V da się jednoznacznie zapisać w postaci v=u1+u2, gdzie u1∈U1 i u2∈U2, czyli V=U1⊕U2. ∎

  • U

    MACIERZE BLOKOWE

    Niech 𝔽n=U1⊕U2 i niech v1,…,vn będzie taką bazą V, że v1,…,vk∈U1 tworzą bazę U1 oraz vk+1,…,vn∈U2 tworzą bazę U2. Odwzorowanie liniowe L:𝔽n→𝔽n ma w tej bazie macierz postać blokową

    A=[A11A12A21A22].

    Przykładowo, jeśli U1=span⁢{e1,e2,e3} oraz U2=span⁢{e4,e5} oraz A jest macierzą odwzorowania liniowego L:𝔽5⟶𝔽5 w bazie e1,e2,e3,e4,e5, to

    A=[A11A12A21A22]=[a11a12a13a14a15a21a22a23a24a25a31a32a33a34a35a41a42a43a44a45a51a52a53a54a55].

    Zauważmy, że A12=0 wtedy i tylko wtedy, gdy A⁢(U2)⊂U2, czyli U2 jest niezmiennicza dla A. Analogicznie, A21=0 wtedy i tylko wtedy, gdy A⁢(U1)⊂U1. Jeśli U1 i U2 są niezmiennicze dla A, to A ma postać

    A=[A1100A22]=[a11a12a1300a21a22a2300a31a32a3300000a44a45000a54a55].
  • U

    Rozważmy macierz A∈Mn×n⁢(𝔽). Jak wiemy

    n=dim⁢ker⁢A+rank⁢A=dim⁢ker⁢A+dim⁢im⁢A.

    Zazwyczaj jednak nie jest prawdą, że 𝔽n jest sumą prostą podprzestrzeni ker⁢A oraz im⁢A. Może się nawet zdarzyć, że ker⁢A=im⁢A. Przykładowo, rozważmy niezerowy wektor a∈ℝ2 i macierz A=[aa]. Wtedy ker⁢A=span⁢{[1,-1]T} niezależenie do wyboru wektora a. Przyjmując, że a=[1,-1]T otrzymujemy, że

    ker⁢A=im⁢A.

    Z drugiej strony, jeśli a jest liniowo niezależny z [1,-1]T, to

    ℝ2=ker⁢A⊕im⁢A.

    Ponadto, gdy a=[-1,1]T, to proste ker⁢A i im⁢A są prostopadłe.